Kroniki robienia bonk kosturem - Black Myth: Wukong

Przykładowy obraz

Black Myth: Wukong rozdział pierwszy

Black Myth: Wukong rozdział pierwszy
Przejdź do tekstu ->
Przykładowy obraz

Black Myth: Wukong rozdział trzeci

Black Myth: Wukong rozdział trzeci
Przejdź do tekstu ->
Przykładowy obraz

Black Myth: Wukong rozdział piąty

Black Myth: Wukong rozdział piąty
Przejdź do tekstu ->

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty

Demon slayer, sezon 4 - recenzja

Obraz
Niedawno dobiegła końca emisja czwartego sezonu „Kimetsu no yaiba”. Stawiał on w większości na wyciszenie akcji, lepsze zapoznanie z bohaterami, szczególnie filarami, oraz jak sama nazwa wskazuje ukazanie ich treningu. Jest tutaj trochę mniej akcji niż w poprzednich sezonach, ale to tylko preludium przed tym, co ma nastąpić. Nie znaczy to oczywiście, że akcji nie ma wcale. Emocji poza polem bitwy również nie brakuje. Jak więc prezentuje się ten krótki sezon? Jeśli chodzi o grafikę, to jest jak zawsze w przypadku studia Ufotable i tej serii, czyli świetnie. Jakość grafiki i animacji nie spadła, muzyka jest tak samo klimatyczna, chociaż opening specjalnie mnie nie porwał. Całość trzyma poziom poprzednich sezonów, a kulminacyjny moment ostatniego odcinka po prostu wgniata w fotel. Zakładam, że po pytaniu jaki jest na to budżet ktoś w zarządzie powiedział „tak”. Ale cały wydatek na pewno się zwrócił, wyszło z tego wielkie widowisko stanowiące iście wybuchowy wstęp do kolejnych wydarzeń. Ta...
Więcej »

Nobody wants to die - recenzja

Obraz
  „Nobody wants to die” to cyberpunkowa gra utrzymana w stylistyce noir. Wcielamy się w niej w rolę detektywa, który oprócz pamięci o ostatnich wydarzeniach stracił też żonę. I to stracił na zawsze w świecie, w którym ludzie żyją wiecznie. Jest to możliwe dzięki ichorytowi. Ludzka świadomość jest transferowana między ciałami (powłokami), na które trzeba wykupić subskrypcję. Jeśli ktoś tego nie zrobi, to trafia do banku pamięci, gdzie jego świadomość jest przechowywana, aż ktoś ją wykupi. Nad wszystkim piecze sprawuje rząd, a monopol na powłoki ma jedna firma. Gra ma ciężki klimat, dobrą oprawę graficzną, a głos głównego bohatera został idealnie do niego dobrany.Jak więc wypada dzieło polskiego studia? Gra skupiona jest przede wszystkim na narracji i immersji. Gameplayu jest tu niewiele, więc porównania z „Hellblade” narzucały się same. Jest jednak według mnie zdecydowanie lepiej. Chociaż podobieństw nie brakuje, tak jak w „Hellblade” słyszymy glosy w głowie, a dokładniej naszą po...
Więcej »

Hellblade - opinia

Obraz
Nie dałem rady ukończyć „Hellblade: Senua’s Sacrifice”. Chciałem to zrobić z powodu premiery części drugiej. Koncept wydawał się ciekawy, więc dałem mu szansę. Mianowicie mamy tutaj świat mitów nordyckich oraz główną bohaterkę cierpiącą na chorobę psychiczną. Gra jednak z czasem stawała się męcząca, mimo krótkiej fabuły ponad połowę przechodziłem na siłę. W części drugiej, w kontekście której ograniczyłem się do odczuć innych, sytuacja się powtarza. Porzuciłem więc swój pierwotny plan. Zacznijmy jednak od plusów. Mimo że widać, że gra ma już kilka lat, to grafika nadal trzyma przyzwoity poziom. Według mnie dobrze oddaje klimat całości, po prostu pasuje. Lokacje są korytarzowe i twórcom udało się to wykorzystać. Zbliżenia na twarz głównej bohaterki poziomem wykonania mimiki wywoływały u mnie niepokój, ale tak miało być, więc wielkie brawa. Nie jest to oczywiście poziom aktualnych gier, a w szczególności pięknej dwójki, ale broni się nieźle. Jeśli chodzi o audio, to sytuacja jest podobna...
Więcej »